60! (II)

Os meus pais póñense de acordo para cumprir cifras importantes a tempo para que lles adique algún libro, ou iso parece. En 2014, o meu pai cumpriu 60 anos (podes ver o seu agasallo aquí) e caeu a tempo para que Feitizo de Sangue levase a merecida adicatoria. Este 15 de xullo tocoulle a miña nai cumprilos e, como Sangue de Lúa está xa no forno, non creo que lle sexa de sorpresa a adicatoria :).

Do verán e os seus desaxustes

É moi fácil despistarse no verán. Sobre todo se se colle unha semaniña de vacacións e se desconecta unha do mundo. Máis aínda se unha vén de lle enviar ao seu editor o borrador final do peche da súa triloxía e sabe que se merece facer o manatí na piscina da súa irmá, lonxe de ordenadores e sen mover unha soa neurona.

Agora, xa de volta á realidade, toca ir collendo proxectos pouco a pouco, dándolle forma a esas ideas que levan tempo devecendo por saír e cumprindo coas obrigas habituais.

Para facelo, que mellor que ese adianto de regalo de cumpleanos que me fixeron a irmá e familia: a versión ilustrada do Harry Potter & the Philosopher's Stone, mercado, ademais, en Londres e, inda por riba, en Leadenhall Market (o Diagon Alley do mundo real, people!). Beluka feliz :)

Se me permitides, vou seguir despistándome un chisco... Poida que mesmo salga algo bon de tan pouco pensar. Feliz verán!

Un ano sen propósitos

Foto de Pixabay

Un ano sen propósitos non significa un ano de despropósitos. Ou iso espero.

Os dous últimos anos publiquei os meus propósitos de aninovo. Os de 2015, cómpre dicilo, eran abondo ambiciosos.

Vacacións!

Illa de Skye. Imaxe de Pixabay

Mañá, o Flaco e mais eu marchamos un días de vacacións a coñecer as terras de Escocia. Non sei se chegaremos a esa punta de Skye, pero imos dar unha voltiña pola capital, as Highlands e a costa oeste.  Despois de traballar todo agosto, sonvos merecidos estes días de descanso. O 16 de setembro volvo con máis contidos e (moi seguramente) inspiradísima!

Un descanso de verán

Vou tomar un respiriño.

Estou preparando contidos novos e, tamén, traballando nun retoque de imaxe no blog. E como non se pode facer todo todo o tempo, pecho este chiringuito un par de semanas, ata o 26 de agosto.

Seguirei por outros chiringos (traballo, escribindo,...) e xa logo nos lemos!

Non esquezades subscribirvos ao RSS ou por email (abaixo, á dereita) para non perdervos nada.

Bo verán!

Atopa as túas ferramentas ideais - Improvisadores/as

A semana pasada dinvos algunhas ideas de ferramentas útiles para planificadores. Obviamente, hoxe tócalle o turno aos improvisadores.

Atopa as túas ferramentas ideais - Planificadores/as

Se xa sabes que a túa metodoloxía de traballo é a dun planificador (se non sabes de que estou falando, bota un ollo aquí), ou se queres organizar mellor a túa forma de traballar, debes saber tamén que hai xente que leva moreas de anos traballando para facerche a vida máis fácil.

A día de hoxe existen centos de aplicacións destinadas á organización, planificación e control do traballo, ademais de ferramentas máis rudimentarias (o papel, ese descoñecido) grazas ás cales unha persoa planificadora pode artellar, describir e esquematizar os contidos do seu cerebro e despois medir o seu rendemento.

Como persoa maioritariamente planificadora que son, vouvos contar un pouco como traballo eu, indo por diante que este é o método que me funciona a min, persoalmente, e non ten por que vos funcionar a vós igual (oi, pero igual sacades algo en claro).

E ti que? Planificas ou improvisas?

A xente é moi dada ás etiquetas. Semella que hai que definirse e ten que ser cunha etiqueta unilateral e inamovible. E, sen embargo, a mestura e a capacidade de cambio é o que nos fai seres únicos, non si?

Din que un artista ten que ser desordeado para ser creativo, pero, e se a ese artista lle gusta planificar o que vai facer? Entón, seguramente, lle digan que é un planificador.

Faleivos o outro día dos conceptos de planificadores e improvisadores. Se non o listes ide, veña, que non é moi longo. Xa?

Mesmo se parece que falamos de etiquetas (tipoloxías, adxectivos, como queirades chamarlles) que semellan excluíntes, non o son. Podemos ter unha mestura de habilidades e competencias, pero de certo sentirémonos máis identificados (e cómodos/as co noso traballo!) se descubrimos en cal das categorías encaixamos mellor.

Plotter versus Pantser

Imaxe de Pinterest - Amy Rodchester

O ano pasado, cando me apuntei  (infrutuosamente) ao reto NaNoWriMo, descubrín dous termos que descoñecía, aplicables aos escritores: plotter e pantser. Na literatura internetil que fun papando, movida pola curiosidade, non atopei moita tradución destes adxectivos e, como me parece que tratan de algo moi interesante, vou intentar traelos á nosa terra.

Plotter vén de plot, argumento ou trama, e chámaselle así á persoa que planifica e artella as estruturas antes de escribir (wordreference só nos di que se trata dunha persoa conspiradora, pero xa sabemos que o contexto o é todo). Ocórreseme chamarlle a esta xente planificadores/as.

Pantser ten a súa orixe na palabra pants, "pantalóns", máis concretamente nunha expresión que vén referirse a sentar e poñerse a algo, sen prepararse. Chámaselle así a quen senta escribir sen facer un plan previo do que vai parir coas teclas. A tradución deste termo ten máis miga, pero, por dicir algo, vou chamarlles improvisadores/as.

Entendido, non? Sinxelo, verdade?

Pero entón... cal é a mellor estratexia? Planificar ou improvisar?

Que tipo de persoa produtiva es?

Ilustración tomada de 99u - de Oscar Ramos Orozco

Encántanme os artigos sobre produtividade. Xa sei que están moi de moda e que lelos é síntoma de alta improdutividade, a maioría das veces, pero é raro non atopar un bo consello, unha boa reflexión ou unha boa estratexia neles.

Neste tema, o blog de referencia, para min, é 99u. As súas entradas sobre eficiencia, creatividade, produtividade, etc. adoitan ser atinadas e útiles. O outro día, concretamente, vin unha sobre os 4 tipos de estilos produtivos que identifica Carson Tate e compartina.

E, aquí, vou compartir de novo o seu contido, iso si, traducido.

Sargadelos

A fin de semana pasada estivemos na terriña celebrando o aniversario da avoa paterna. Baixo un ceo soédrego e con ameaza de choiva, despois dun señor xantar, decidimos baixar a paparotada cun paseíño ata a Fábrica de Sargadelos.

Feliz día do libro!

Incredible Book Eating Boy, de Oliver Jeffers

Así comades libros como se vos limitades a lelos, hoxe será un bo día para vós. 

Gustaríame que todos os días fosen o día do libro e gustaríame poder ler todo canto quero. 

Se cadra sería máis fácil se puidese tragar os libros, pero prefíroo difícil.

"De onde o mar leva á nada", a miña aportación a O recanto das horas

Rande (foto de Anxo Cabada)

Esta marabillosa fotografía de Anxo Cabada é a que acompaña ao textiño que escribín para o amígo Ramón Nicolás e a sección O recanto das horas do seu blog Caderno da Crítica.

Artigo de opinión no Sermos Galiza

No Sermos Galiza en papel, publicado onte, podedes atopar esta reflexión miña. Porque, ás veces, mesmo reflexiono.

Todo, todo

Ultimamente sinto que leo demasiado pouco. Sei que o meu pouco é o moito de alguén. Tamén sei que ás veces as miñas lecturas son consideradas refugallos inmundos para quen se vangloria da súa cultura. E sei que, outras veces, son consideradas ladrillos infumables para quen fuxe da marca maléfica que seica deixa a cultura no pobo chan.

Porque seica, iso teño entendido, hai cousas que é mellor non sabelas. Hai historias que é mellor agochar. Hai libros que é mellor non ler. Hai linguas que é mellor non saber.

Artigo na Traveler sobre o Casco Vello

Se cadra xa o vistes grazas a facebook ou twitter, pero nunca está de máis deixar constancia por estes lares: velaquí o meu artigo para a revista Traveler sobre o Casco Vello de Vigo. Botádelle un ollo, salivade e vémonos polos bares!

De cando me deitei nunha rocha

Ao pé do cole ao que ía de pequena había (non fun comprobar se aínda a hai, pero dubídoo moito) unha rocha grande. Era unha pena amarelenta, granítica, abondo lisa e cando facía sol estaba morna. Ao seu carón, na primavera, amoreábanse os dentes de león (mexacáns, seica) e coa herba verde brillante arredor a estampa era deliciosa. 

Moitas tardes eu quedaba no cole mentres a miña nai remataba cousas do traballo. Un colexio ten infinitas aventuras, crédeme, dende a biblioteca ás aulas, pasando pola sala de profesores. O ximnasio adoitan pechalo, iso si, e por moito que daquela me fastiase agora teño que darlles a razón aos adultos. Non pechan sempre o cuarto da fotocopiadora. Aí o deixo. 

E o elixido é...

Grazas a todos e todas as que votastes na entrada anterior para decidir que poema do blog debuxarei este mes!

O gañador é Mariñadas, co 44% dos votos. Xa vos dixen que a cousa estaba igualada: Os amores non se enfían queda segundo co 31% dos votos e Pasos queda con 25%. Para a próxima non vos toleo, prométoo, e sigo a orde desta votación :)

Irei subindo os bocetos e avances, a ver se estou á altura.

Polo resto... En só uns poucos días cubrín algún propósito de ano novo con dous libros (en efecto, Tes ata as 10 durou pouco máis da viaxe de ida) e visitei un par de sitios novos. O Pirineo recibiunos cheo de neve e, aínda que a ventisca non é moi desexable, as paisaxes deixáronme coa boca aberta día tras día.

Toca volver á realidade. Boa fin de semana!

Posta ao día dos propósitos de ano novo e unha petición

Lembrades que vos amosei unha lista máis ben optimista dos meus propósitos de ano novo?

Se cadra é algo cedo para ver como vou, pero quero pedirvos que me axudedes cunha cousiña e o caso é que vén a conto dos famosos propósitos.

Facer 1 debuxo ao mes é un dos propósitos aos que máis ganas lle teño. Tanto traballo, novas responsabilidades, cursos, escribir... Debuxar sae perdendo case sempre, e en xaneiro quedou relegado á ilustración da Dot e un regaliño. Febreiro escápaseme sen debuxo, pero quero poñerlle remedio:

Antes de que remate marzo, vou facer o debuxo de acompañamento dun escrito do histórico do blog.

Podedes axudarme a escoller de cal? (*Votación pechada)

Propósitos para 2015

Todas as vacacións propóñome non deixar de actualizar. Ás veces ríndome e poño un aviso. Outras veces, coma este ano, repítomo todos os días pero despois isto queda esquecido, canda as redes sociais e todo o que cheire pouco a vacacións.

Pero a volta é a volta e hai que poñerse firmes. Firmes e con propósitos, como ten que ser.

Boa viaxe

A semana pasada estiven en Barcelona.
Voei para aló o martes que tanto vento fixo e o descenso ao aeroporto foi de infarto. Eu fixen coma que ía tranquila e seguín lendo. Ás veces son moi de aparentar.

Iso foi despois de tirar esta foto do Mediterráneo. O mar ao que eu sempre chamei "sopa" semellaba o meu Cantábrico do revolto que estaba, non digo máis.

Tanto ten a que fun (pero, se vos interesa, podedes buscarme por aquí, para vos rir de min, sairá pronto, non sei que día aínda, se cadra hoxe?). O importante é que aproveitei para visitar a miña prima e coñecer o barrio de Gràcia.

Pasámolo moi ben. E logo, como non, coma sempre na miña experiencia con xente de Cataluña, estando con oriundos, xordeu o tema da lingua. Sempre está ben compartir experiencias e ideas, sorprenderse coas diferenzas.