liña de puntos

liña de puntos

menu bar

liña de puntos (2)

liña de puntos (2)

27 maio 2015

"Entre o libro e as letras" 2015

O pasado día 15 tiven a sorte de asistir a un acto celebrado no IES Gonzalo Torrente Ballester de Pontevedra. A marabillosa idea das marabillosas mentes pensantes deste centro é a de celebrar diferentes concursos, certames e eventos entre o día do libro e o día das letras galegas, de aí que lle chamen ao acto Entre o libro e as letras.

Fun convidada como madriña do acto para botar un pequeno discursiño e para facer a entrega de premios (dar diplomas e sorrir, e nin saio con xeito en todas as fotos, mimadriña!). Ao chegar cun chisquiño de tempo puiden ver tamén a biblioteca, non só grande e ateigada de libros de fantasía con motivo do tema do acto deste ano, senón tamén cuns murais preciosos nos que os lombos dos libros levan os nomes de escritores e escritoras (e está o meu!).

Velaquí algunhas fotos que amablemente me fixo chegar Pedro, a quen non poido máis que reiterar milleiros de grazas por me convidar. De verdade, paseino francamente ben.

Os carteis na porta do salón de actos

Como tiña que dar un discursiño, conteilles algunhas cousas aos rapaces e rapazas que alí había. Non teño un escrito que deixarvos de mostra, pero si que vos podo dicir que cousas eran estas. Cousas que penso e creo firmemente e que nalgún sitio vos teño que contar.

Comecei coa "mítica" de que dar discursos non é o meu. Pero é certo, por iso, mentres preparaba que dicirlles busquei palabras e ideas de escritores "de verdade" (entendede as miñas comiñas). E a verdade é que se dá unha conta de que o que din coma se foran verdades absolutas non son máis que leccións aprendidas no tempo traballado. Falan os escritores e escritoras "de verdade" da súa experiencia, non máis. E, se cadra, pensei eu, tamén eu podo falar do que aprendín na miña (máis ou menos longa) experiencia. As conclusión, a dicir verdade, moitas veces, parécense.

Un mural sobre min :D

As miñas (conclusións, digo), foron dúas.

Para poder escribir, hai que ler. Se me apurades, para vivir ao xeito hai que ler. Pero hai que ler de todo, ata dar co noso. Hai que ler o que a cada un e cada unha lle pete. Ler co criterio preparado e os ollos ben abertos, para decidir por nós mesmas que é o que nos aburre, que é o que nos fascina e nos fai querer máis... Aprender que non lle pode gustar todo a todos, nin ten por que.

A outra conclusión, a outra cousa importante para escribir, pero tamén para a vida, é que se hai que equivocar. Moito. Hai que meter a pata ata o fondo, erguerse e volver a intentalo, polo mesmo ou outro camiño.

Aquí veume ben unha cita de Neil Gaiman, desas que procurei por internet. Nela, vén dicir o seguinte:

"Equivocádevos. Se vos equivocades é que estades a facer cousas novas, probando cousas novas, aprendendo, vivindo, cambiando o voso mundo."

E é certo. Estaredes facendo algo, cada un o seu. Facendo e desfacendo e aprendendo dos erros e dos acertos, das críticas e dos eloxios.


Nesta liña, seica Ray Bradbury dicía que escribía un relato cada semana. Tooodas as semanas. O señor bradbury viña dicir que, basicamente, era estatisticamente imposible escribir 52 relatos malos. Equivocábase, "perdía" o tempo, facía broza porque sabía que algún tiña que ser bon. E o certo é que con esforzo, estas victorias da vida saben moito mellor.

Esta foi a miña mensaxe. Pedinlles que leran, que gozasen co que escriben, que se trabucasen e seguisen sorrintes para adiante con todas as historias da vida. Porque as historias están en todas partes (díxenlle e dígovos, por se non o sabiades), aínda que alguén vos diga o contrario.

As historias escríbense en novelas, contos e poemas. Escríbense en series, pelis e videoxogos. Escríbense en tuits, blogs ou diarios agochados baixo a cama. Pero escríbense e deben escribirse. E nelas imos deixando a pegada do que somos.



30 abril 2015

Sargadelos

A fin de semana pasada estivemos na terriña celebrando o aniversario da avoa paterna. Baixo un ceo soédrego e con ameaza de choiva, despois dun señor xantar, decidimos baixar a paparotada cun paseíño ata a Fábrica de Sargadelos.


Foi pena non dar chegado en hora xa de visitar a galería (a min é algo que nunca me cansa), pero aínda así puidemos sacar algunhas fotos no patio da galería e do exterior.

No patio, dispóñense baixo os soportais algunhas figuras de grandes das nosas letras.



O edificio é magnífico e para min ten un non-sei-que, unha alma, un significado profundo que me peta no peito*.


Dende o murete de pedra, miran á fronte o Marqués de Sargadelos e tamén, moi tranquilo, o gran Castelao.


De volta na casa, fun furgar polos andeis á procura das xoias de meus pais, especialmente os cadernos de estampas de Castelao. Dan picadas na boca do estómago, os seus debuxos e as frases que os acompañan, pero o certo é que son inspiradores (para a revolta e para a arte). Aquí abaixo vos deixo fotos dalgunhas delas.
Boa finde longa!

"Algunha vez chegan tarde"                                                               "Así aprenderán a non ter ideas"
"Non enterran cadáveres, enterran semente"                                                       "A derradeira lección do mestre"


*Vou ficar na bendita ignorancia da actualidade empresarial, quedo co espírito de Sargadelos, a súa familia e a súa historia.

28 abril 2015

Work in progress: Mariñadas (II)

Sigo cos pasiños que vou dando no cadro para o poema Mariñadas. Despois de dar por rematado o bonito e de darlle cor ao fondo, tocáballe o turno a unhas patiñas de calamar que asoman por baixo do peixe. Miña nai di que son patas de pulpo. Serán! Eu déixoo en tentáculos que forman parte da composición. A saber que hai agochado detrás do bonito...

Coas cores planas parece Patricio. Momento pánico.

Saúda, Patricio.

Máis cores, sombras, esponxiñas con cor por aquí e acolá...

... E así está a cousa :)

Agora vén a parte divertida: ir aos efectos navais a por redes, anzois, poteiras... E ver que aqueloutra esta cabeciña.

Boa fin de semana!

23 abril 2015

Feliz día do libro!

Incredible Book Eating Boy, de Oliver Jeffers

Así comades libros como se vos limitades a lelos, hoxe será un bo día para vós. 

Gustaríame que todos os días fosen o día do libro e gustaríame poder ler todo canto quero. 
Se cadra sería máis fácil se puidese tragar os libros, pero prefíroo difícil.

Hoxe volverei mirar para os estantes de "pendentes" e pensarei que teño moito por ler.
E logo sairei á rúa e entrarei nunha libraría dando palmas internas e sairei cun libro novo.

Feliz día do libro!

Incredible Book Eating Boy, de Oliver Jeffers

22 abril 2015

"De onde o mar leva á nada", a miña aportación a O recanto das horas

Rande (foto de Anxo Cabada)

Esta marabillosa fotografía de Anxo Cabada é a que acompaña ao textiño que escribín para o amígo Ramón Nicolás e a sección O recanto das horas do seu blog Caderno da Crítica.

Esta xenial proposta consiste en reflexionar dun xeito máis ou menos artístico sobre un lugar desta terriña que nos evoque algo, que nos faga sentir.

 O meu, é a Ponte de Rande.

O porqué, cóntovolo aquí.