liña de puntos

liña de puntos

menu bar

liña de puntos (2)

liña de puntos (2)

31 outubro 2014

Retos de novembro


Coma se tivese poucas cousas sobre a mesa (metaforicamente, claro, a miña mesa dá boa fe das miñas manías), apunteime a un reto para o mes de novembro.

A lista de cousas que teño que facer non me parece menosprezable, pero cando me enterei da existencia do NaNoWriMo non puiden evitar lanzarme.

A iniciativa vén de alén do océano e o que propón é escribir unha novela durante o mes de novembro. Unha novela enteira, dunhas 50.000 palabras (unhas 200 páxinas). Non unha novela boa, senón unha enteira. O caso é tirar para diante, poñerse o reto de rematar e escribir e escribir, sen o medo á páxina en branco, nin o medo aos erros, ás incoherencias ou ao que sexa.

Nesta páxina hai información sobre como funciona (e está dispoñible en castelán). Tamén falan del en Biosbardia e noutros blogs.

Eu apunteime hai uns días e cubrín un perfil, no que hai que crear unha novela (ou inventar algo para logo facer outra cousa, claro está), co seu título e mesmo unha portada de mentirijilla, se se quere. Eu quero tirar dunha idea á que levo tempo dándolle voltas, a saber que pode saír de aí...

Botádelle un ollo e animádevos! E se vos apuntades, non dubidedes en avisarme ou engadirme como "compi", podemos darnos ánimos mutuamente! :)

Velaí o novo reto para novembro. Apúntoo á lista canda o que eu chamo SDL (o último volume das Crónicas!), este bloguiño, ilustracións pendentes... e poñerse un pouco en forma, que falta fai.

Boa finde e bo Samaín!

27 outubro 2014

Verán en outubro

Esta finde, o outono debeu marchar de vacacións. Nós tamén. Celebramos 1 ano e tamén 7.
Por un milleiro deles máis.
Veña o que veña, estes momentos xa fixeron que a vida sexa máis que perfecta.


22 outubro 2014

Vai de libros


Hoxe actualicei a miña lista de lectura en Shelfari. Veño de rematar American Gods, de Neil Gaiman, e é destes libros que queres recomendar ao mundo.

Non só o libro: o maldito Gaiman tenme engaiolada. Non lembro ben como o descubrín, pero polo que lin sobre el, parecía que me gustaría. Botei a manta á cabeza e merquei Neverwhere, The Graveyard Book e Coraline. E papeinos. E envexei o que debe de ocorrer na cabeza deste señor, que debe de ser coma o que pasa na miña cabeza cando teño o tempo de imaxinar, pero multiplicado por mil.

Así que, nas vacacións en Inglaterra, nas librarías que vistamos (mesmo fumos a unha libraría que era á vez tenda de sombreiros!), buscaba American Gods coma unha tola. Pero non aparecía.


Atopei, iso si, unha bolsa molonísima.

Non foi ata o último día en Oxford, cando me rendín e fun a un Waterstone's no canto de a unha libraría pequena (eu sonvos de libraría... e de The Book Depository, ehem). Había unha estantería enorme toda, todiña de Neil Gaiman. Pa' morrer. O que non había era sitio na maleta e ese libriño que vedes ten máis de 600 páxinas. Volvimos coas maletas a estoupar, pero saín de alí con el. E co outro libro que o acompaña (non sei se contar o Harry Potter en latín e o que levara para ler na viaxe, hehe).

Ese outro libro, o de Ali Shaw, ten unha pinta marabillosa (e mola mercalo en Oxford, a cidade na que vive o autor), pero agora mesmiño vai ter que agardar, xa que teño outras (de máis) cousas pendentes. Pero eu cóntovolo, porque o primeiro libro de Ali Shaw, The girl with glass feet (A nena con pés de cristal) é un libro que hai que ler. A min recomendoumo Ledicia Costas e xuraría que é das mellores recomendacións que nunca recibín. Palabra.

E xa que vos falo de Ledicia, aproveito para lembrarvos que este venres presenta o seu libro Escarlatina, a cociñeira defunta, en Vigo. E tamén, como non, ten unha pinta marabillosa.

E vós que estades lendo?

:*


17 outubro 2014

Cousas do outono

Foto de Papel Salado

Estes días chegou o outono con ganas, estilo winteriscoming e moito, coas súas galernas que agora se chaman cicloxéneses. Penso que vou mercar unhas katiuskas.

Atrás quedan os vermús ao seco, parece! A foto, é do último da Juakina, onde os rapaces de Papel Salado estiveron sacando fotos "á vella usanza" (xa sabedes, #nofilter, moi recomendable! O proceso é precioso e o recordo máis aínda).

En fin, que este mes, para variar, eu tiven lío. Porque cada vez que digo "que ben, teño uns días para facer outras cousas!", teño lío.

Entre estes líos (bos, por suposto) estivo unha nova revisión de Feitizo de Sangueque vai tomando xa case toda a súa forma  de libro. Iso si, avísovos de que aínda ha tardar uns meses máis.

Se cadra algún día vos conte cousas de como funciona o mundo da edición, que ten máis intríngulis dos que unha poida pensar dende fóra.

Que teñades unha boa fin de semana! Se saen ben os plans, volverei a semana próxima con algún work in progress de novas ilustracións ;)




06 outubro 2014

Dot: 57 - Finlandia

Para a Dot 57, Sergio escribiu, ao parecer, desde Finlandia. Escribiu moito e o meu debuxo minguou para facerlle sitio. Pero é o que ten que ser e, ás veces, as cousas vense mellor despois de minguar.

Coma sempre, podedes ver a revista en Issu aquí, podedes vela en papel nos moitos sitios nos que está dipoñible e podedes rebuscar máis na súa web.

Este é o texto de Sergio:

 «Decidí hacer las maletas y me establecí en Finlandia, más por desarraigo que por valentía. La gente decía que era la peor época de suicidios que se recordaba. Allí me desplazaba con grandes zancadas, de tal manera que mi vida se acabo partiendo en dos: el origen y el destino. Por la mañana, muy temprano, empezaba a trabajar. Me desplazaba desde mi casa, en las afueras, a mi lugar de trabajo, un poco más allá, como una figura traslúcida, incompleta, con carencias dispares e imprevisibles según el día, de tal modo que en ocasiones llegaba a la oficina sin un brazo, la nariz o la cabeza. Una vez terminada mi jornada iba agarrándome a las farolas hasta mi casa donde, tras una frugal comida, mi sombra llenaba mi pequeño hogar. Leía, hundido en el sofá, alguno de los libros a los que yo, agradecido, permitía estrechar las paredes. Haciendo memoria, eran siempre mis casas nada más que humildes cobijos para los libros. Y así, leyendo, permanecía muchas más horas de las debidas. Una de esas frecuentes noches de insomnio reparé en una luz que, en la distancia, semejaba el primer indicio de que mi ventana, ese eterno cuadro negro, comenzaba a perder su color. La noche que descubrí que se trataba de una luz prendida en alguna casa lejana, no pude dormir. Entonces mi vida dio un giro. En los fines de semana organicé numerosas excursiones alrededor de la zona en la que, según mis cálculos, ubicaba la casa de la chica que tampoco podía dormir. Jamás encontré nada, pero comencé a adelgazar y a perder dientes. Durante el día era cualquier intento de conversación, por trivial que pareciese, una empinada cuesta, un pedregoso camino, que llevaba a ninguna parte. De noche, concentrarme en mis novelas se me antojaba tan difícil como vivir ajeno a las estaciones del año. Entonces comencé a leer el diario, del día y de días anteriores, a la luz de aquella casa inaccesible, de los farolillos de fiesta que provenían de alguna parte. La gente seguía muriendo, decía la prensa. Y pocos meses después ya era el único habitante de Finlandia.»

Feliz semana!