liña de puntos

liña de puntos

menu bar

liña de puntos (2)

liña de puntos (2)

22 outubro 2014

Vai de libros


Hoxe actualicei a miña lista de lectura en Shelfari. Veño de rematar American Gods, de Neil Gaiman, e é destes libros que queres recomendar ao mundo.

Non só o libro: o maldito Gaiman tenme engaiolada. Non lembro ben como o descubrín, pero polo que lin sobre el, parecía que me gustaría. Botei a manta á cabeza e merquei Neverwhere, The Graveyard Book e Coraline. E papeinos. E envexei o que debe de ocorrer na cabeza deste señor, que debe de ser coma o que pasa na miña cabeza cando teño o tempo de imaxinar, pero multiplicado por mil.

Así que, nas vacacións en Inglaterra, nas librarías que vistamos (mesmo fumos a unha libraría que era á vez tenda de sombreiros!), buscaba American Gods coma unha tola. Pero non aparecía.


Atopei, iso si, unha bolsa molonísima.

Non foi ata o último día en Oxford, cando me rendín e fun a un Waterstone's no canto de a unha libraría pequena (eu sonvos de libraría... e de The Book Depository, ehem). Había unha estantería enorme toda, todiña de Neil Gaiman. Pa' morrer. O que non había era sitio na maleta e ese libriño que vedes ten máis de 600 páxinas. Volvimos coas maletas a estoupar, pero saín de alí con el. E co outro libro que o acompaña (non sei se contar o Harry Potter en latín e o que levara para ler na viaxe, hehe).

Ese outro libro, o de Ali Shaw, ten unha pinta marabillosa (e mola mercalo en Oxford, a cidade na que vive o autor), pero agora mesmiño vai ter que agardar, xa que teño outras (de máis) cousas pendentes. Pero eu cóntovolo, porque o primeiro libro de Ali Shaw, The girl with glass feet (A nena con pés de cristal) é un libro que hai que ler. A min recomendoumo Ledicia Costas e xuraría que é das mellores recomendacións que nunca recibín. Palabra.

E xa que vos falo de Ledicia, aproveito para lembrarvos que este venres presenta o seu libro Escarlatina, a cociñeira defunta, en Vigo. E tamén, como non, ten unha pinta marabillosa.

E vós que estades lendo?

:*


17 outubro 2014

Cousas do outono

Foto de Papel Salado

Estes días chegou o outono con ganas, estilo winteriscoming e moito, coas súas galernas que agora se chaman cicloxéneses. Penso que vou mercar unhas katiuskas.

Atrás quedan os vermús ao seco, parece! A foto, é do último da Juakina, onde os rapaces de Papel Salado estiveron sacando fotos "á vella usanza" (xa sabedes, #nofilter, moi recomendable! O proceso é precioso e o recordo máis aínda).

En fin, que este mes, para variar, eu tiven lío. Porque cada vez que digo "que ben, teño uns días para facer outras cousas!", teño lío.

Entre estes líos (bos, por suposto) estivo unha nova revisión de Feitizo de Sangueque vai tomando xa case toda a súa forma  de libro. Iso si, avísovos de que aínda ha tardar uns meses máis.

Se cadra algún día vos conte cousas de como funciona o mundo da edición, que ten máis intríngulis dos que unha poida pensar dende fóra.

Que teñades unha boa fin de semana! Se saen ben os plans, volverei a semana próxima con algún work in progress de novas ilustracións ;)




06 outubro 2014

Dot: 57 - Finlandia

Para a Dot 57, Sergio escribiu, ao parecer, desde Finlandia. Escribiu moito e o meu debuxo minguou para facerlle sitio. Pero é o que ten que ser e, ás veces, as cousas vense mellor despois de minguar.

Coma sempre, podedes ver a revista en Issu aquí, podedes vela en papel nos moitos sitios nos que está dipoñible e podedes rebuscar máis na súa web.

Este é o texto de Sergio:

 «Decidí hacer las maletas y me establecí en Finlandia, más por desarraigo que por valentía. La gente decía que era la peor época de suicidios que se recordaba. Allí me desplazaba con grandes zancadas, de tal manera que mi vida se acabo partiendo en dos: el origen y el destino. Por la mañana, muy temprano, empezaba a trabajar. Me desplazaba desde mi casa, en las afueras, a mi lugar de trabajo, un poco más allá, como una figura traslúcida, incompleta, con carencias dispares e imprevisibles según el día, de tal modo que en ocasiones llegaba a la oficina sin un brazo, la nariz o la cabeza. Una vez terminada mi jornada iba agarrándome a las farolas hasta mi casa donde, tras una frugal comida, mi sombra llenaba mi pequeño hogar. Leía, hundido en el sofá, alguno de los libros a los que yo, agradecido, permitía estrechar las paredes. Haciendo memoria, eran siempre mis casas nada más que humildes cobijos para los libros. Y así, leyendo, permanecía muchas más horas de las debidas. Una de esas frecuentes noches de insomnio reparé en una luz que, en la distancia, semejaba el primer indicio de que mi ventana, ese eterno cuadro negro, comenzaba a perder su color. La noche que descubrí que se trataba de una luz prendida en alguna casa lejana, no pude dormir. Entonces mi vida dio un giro. En los fines de semana organicé numerosas excursiones alrededor de la zona en la que, según mis cálculos, ubicaba la casa de la chica que tampoco podía dormir. Jamás encontré nada, pero comencé a adelgazar y a perder dientes. Durante el día era cualquier intento de conversación, por trivial que pareciese, una empinada cuesta, un pedregoso camino, que llevaba a ninguna parte. De noche, concentrarme en mis novelas se me antojaba tan difícil como vivir ajeno a las estaciones del año. Entonces comencé a leer el diario, del día y de días anteriores, a la luz de aquella casa inaccesible, de los farolillos de fiesta que provenían de alguna parte. La gente seguía muriendo, decía la prensa. Y pocos meses después ya era el único habitante de Finlandia.»

Feliz semana!

03 outubro 2014

Finalista!


Isto é o que ten coller vacacións en setembro... Que non me entero nin de cando o meu libro é finalista dun premio!

E resulta que (grazas, Ledi, por avisarme!) Bágoa de Lúa é finalista ao premio literario Frei Martín Sarmiento, xunta Dragal III de Elena Gallego.

A nova publicouse no blog do premio o pasado 3 de setembro (chego tarde de caraiii).

Así que a xentiña de 3º e 4º da ESO terá que decidir cal lles gustou máis dentro duns meses.

Unha boa nova para estrear ben o blog :) E para esperar con máis ganiñas que Feitizo de Sangue saia do forno!

28 setembro 2014

Unha nova Gramática


Se cadra xa nin vos acordades de min, co tempo que levo sen actualizar este bloguiño.
Se cadra non vos dades conta de todo canto cambiou por aquí, pero son abondo cousas.

Empezando polo principio, e indo por partes, que diría Jack o Destripador, cómpre dicir que este é un blog completamente novo, montado de cero e aqueloutrado ás agochadas ata (case) este momento.

Aínda que www.gramaticadecorpos.com dirixe tamén a este lugar da rede, o novo enderezo (o que vos pido que engadades aos vosos lectores de feeds, se é que os tedes, ou que visitedes de cando en vez, se vos fai) é

Así, espero conseguir unha soa páxina coa información e a comunicación unificadas nun só lugar (como conto tamén na Gramática orixinal e no blog de Landereina). Por iso, trouxen para aquí a maioría das entradas de ambos blogs e engadín as páxinas necesarias para ir informando tamén dos meus libriños e eventos.

Que hai de novo, entón? Unha páxina para as cousas das Crónicas de Landereina e os libros que veñan despois delas, unhas etiquetas máis concretas para atopar facilmente as entradas, unha páxina sobre min á que lle falta unha foto molona e unha páxina de contacto cun email fardón.

Tamén engadín os iconos para chegardes ás redes nas que estou, aí, debaixo da foto da tipa con gafas (hehe), e unha caixa para a subscrición por email, na parte de abaixo da columna da dereita. Igual parece pouca cousa, pero ai, o traballo que me deu! Aprender código fai ilusión, pero o dos dominios supérame... Se non chega a ser por Dinahosting gañaría a desesperación! :D

E seguro (seguro, seguro) que me esqueceu algo. Se é así, pídovos desculpas e pídovos que me avisedes. Porque este blog gústame moito, pero sen vós non é nadiña. Grazas por estardes aí (todos estes anos).

Lémonos!