liña de puntos

liña de puntos

menu bar

liña de puntos (2)

liña de puntos (2)

23 abril 2015

Feliz día do libro!

Incredible Book Eating Boy, de Oliver Jeffers

Así comades libros como se vos limitades a lelos, hoxe será un bo día para vós. 

Gustaríame que todos os días fosen o día do libro e gustaríame poder ler todo canto quero. 
Se cadra sería máis fácil se puidese tragar os libros, pero prefíroo difícil.

Hoxe volverei mirar para os estantes de "pendentes" e pensarei que teño moito por ler.
E logo sairei á rúa e entrarei nunha libraría dando palmas internas e sairei cun libro novo.

Feliz día do libro!

Incredible Book Eating Boy, de Oliver Jeffers

22 abril 2015

"De onde o mar leva á nada", a miña aportación a O recanto das horas

Rande (foto de Anxo Cabada)

Esta marabillosa fotografía de Anxo Cabada é a que acompaña ao textiño que escribín para o amígo Ramón Nicolás e a sección O recanto das horas do seu blog Caderno da Crítica.

Esta xenial proposta consiste en reflexionar dun xeito máis ou menos artístico sobre un lugar desta terriña que nos evoque algo, que nos faga sentir.

 O meu, é a Ponte de Rande.

O porqué, cóntovolo aquí.

17 abril 2015

Artigo de opinión no Sermos Galiza


No Sermos Galiza en papel, publicado onte, podedes atopar esta reflexión miña. Porque, ás veces, mesmo reflexiono.

Todo, todo
Ultimamente sinto que leo demasiado pouco. Sei que o meu pouco é o moito de alguén. Tamén sei que ás veces as miñas lecturas son consideradas refugallos inmundos para quen se vangloria da súa cultura. E sei que, outras veces, son consideradas ladrillos infumables para quen fuxe da marca maléfica que seica deixa a cultura no pobo chan.
Porque seica, iso teño entendido, hai cousas que é mellor non sabelas. Hai historias que é mellor agochar. Hai libros que é mellor non ler. Hai linguas que é mellor non saber.
Coma se ler unha comedia romántica fixese arder unha tirada de Cantares Gallegos. Coma se ler en galego eliminase a capacidade de ler en inglés.
Eu sonlles persoa optimista e tendo a esperar que os que din estas cousas, os imbéciles e escuros, perdan a partida. Sonlles, xa que logo, tamén, persoa ferida.
Pero aínda non me rindo. Négome a lamentarme e négome a sinalar culpables se eu teño o cu parado. Négome a unirme á absurda moda de esixirlle á xente, sobre todo á máis nova, que elixan unha etiqueta coa que comungar e dende a que negar todas as demais opcións.
Prefiro sacar peito con disimulo e seguir co meu infantil optimismo, co discurso que espero que algún día penetre na cortiza cerebral popular, para que vexan que é mellor saber de todo e de calquera cousa, que as historias veñen en todos os formatos, que é mellor ler refugallo que non ler nada e que é mellor saber todas as linguas que lle collan a unha na cabeza. E, por suposto, que ningunha sobra.

15 abril 2015

Work in progress: Mariñadas

Non me esquezo do primeiro "cadro grande" que me propuxen para este ano. Para quen non o saiba, hai un par de meses pedín axuda para escoller a que escrito deste blog adicarlle un cadro. O resultado publiqueino a finais de febreiro e nos bocetos de hai un mesiño puidestes ver a idea que pensei en utilizar (a da última imaxe).

Pois ben, a idea xa está trasladada a un lenzo e a cousa vai avanzando! Aquí vos deixo unha parte do proceso.

Thunnus alalunga Bonaterre. Seica.

Con medio acrílico e un peine as aletas parecen máis aletas.

Branco de recheo para ver se a cousa vai collendo forma.

Bonito de ollo hipnotizante...

As aletas xa lle dan outro aire.

Coa cabeciña rematada. Aínda que se cadra sorrí de máis...

Bonito fresco!

Non lembro a última vez que intentara pintar á man sen cores planas, procurando un chisco de realismo, e a verdade é que estou máis que contenta. O seguinte paso é darlles cor a unhas patas de calamar que asoman por aí embaixo.

Seguiremos informando!