liña de puntos

liña de puntos

menu bar

liña de puntos (2)

liña de puntos (2)

19 decembro 2014

Boa viaxe


A semana pasada estiven en Barcelona.
Voei para aló o martes que tanto vento fixo e o descenso ao aeroporto foi de infarto. Eu fixen coma que ía tranquila e seguín lendo. Ás veces son moi de aparentar.

Iso foi despois de tirar esta foto do Mediterráneo. O mar ao que eu sempre chamei "sopa" semellaba o meu Cantábrico do revolto que estaba, non digo máis.

Tanto ten a que fun (pero, se vos interesa, podedes buscarme por aquí, para vos rir de min, sairá pronto, non sei que día aínda, se cadra hoxe?). O importante é que aproveitei para visitar a miña prima e coñecer o barrio de Gràcia.

Pasámolo moi ben. E logo, como non, coma sempre na miña experiencia con xente de Cataluña, estando con oriundos, xordeu o tema da lingua. Sempre está ben compartir experiencias e ideas, sorprenderse coas diferenzas.

Curiosamente, a diferenza que máis me sorprendeu deuse no aeroporto, o mércores, á volta.

A azafata de terra miroume o DNI, colleu a tarxeta de embarque e díxome (cito tan textualmente como lembro):
–A ver se ti sabes, que é para ti "facer a feito"?
Intentei agochar a miña sorpresa (a azafata, aínda por riba, non parecía de España sequera).
–Para min significa facer a monte, á brosa, de calquera maneira... –respondín (movendo moito as mans, claro).
A azafata mirou para a súa compañeira, que ofreceu a tradución máis próxima en catalán. As dúas sorríronme e a que me fixera a pregunta desexoume unha boa viaxe.

En galego.
En Cataluña.

E eu alegreime primeiro e entristecinme despois. Alegreime por que me desexasen boa viaxe en galego, por fin. E, claro, entristecinme porque non sucedeu onde debía.

16 decembro 2014

Bonecos de Nadal



Ás veces, os regalos para os nenos facémolos máis por nós que por eles. Case sempre, diría eu. No meu caso, polo menos: a motivación que teño cos regalos para os sobriños é inquedante...

Hai meses vin esta casiña de bonecas e pensei en Elsa inmediatamente. Logo vin exemplos de personiñas de madeira pintadas e pensei que isto o había que probar... e as dúas cousas encaixan á perfección!

Rectifico: encaixan, pero non á perfección. Aínda non vin a casiña montada (encargueilla a Papá Noel, debe de estar de camiño), pero estou segura de que a miña familia de madeira é pequena de máis para ela.

Tanto ten, verdade?

A pesar das primeiras probas (infrutuosas), penso que non quedaron nada mal. Haberá que conseguir máis e máis grandes e aumentar a familia.

Animádesvos a probar?

13 decembro 2014

The Man Who Rained


–Como vou estar namorada? Vimos de coñecernos. Nin sequera se me ocorre como... se... podería achegarme a el.
Dot tiña os ollos entrepechados.
–Mírao así: unha das cousas terroríficas da miña vida é que me pertence a min. Nunca se viviu antes, nin se volverá a vivir. Cada segundo é unha posesión nova.
–Volve a falar con xeroglíficos.
–E ti volves a non contestar a pregunta.
–Que pregunta?
–Estás namorada del?
–Pódese demostrar que o amor non é máis ca unhas substancias químicas e mais electricidade no cerebro.
–Claro que se pode, pero iso non che axuda a te enfrontar ao amor. Estás namorada del?
–E se non podo responder?
Dot encolleuse de ombros.
–Pérdete, Elsa. É o mellor consello que che han poder dar, e teño a sensación de que o teu pai estaría de acordo. Agora, marcha.


Texto de Ali Shaw, The Man Who Rained (Atlantic Books, 2012)
Tradución e negriña, miñas.
E sigo lendo :)

04 decembro 2014

Dot: 58 - palabras y letras y sílabas


Por se non o sabiades, xa está na rúa a nova Dot: 58 e, coma sempre, nela, a miña ilustración para o relato de Sergio Lagartija. Desta volta, un amago de collage. Logo haberá que varrer esas palabras...

Velaquí o texto de Sergio:

Llaman a la puerta. Dos testigos de Jehova. Es muy temprano y yo tengo pocas fuerzas así que los dejo pasar. Borracho o enamorado actuaría igual. Y sólo de esas dos maneras. Pasan al salón y esperan mi orden para apretarse en el sofá de dos plazas. Después yo me siento en una sillita de plástico a su izquierda. Es su momento de gloria: suelo utilizarla para alcanzar los estantes superiores. Eso me hace sentir bien. Reinventar me hace sentir bien. Me cuentan una historia conocida, yo al menos la he escuchado decenas de veces. Espabilo y los interrumpo para ofrecerles té. El negro acepta. Se llama Bartolomé y no es mucho mayor que yo. El otro, un viejo, asume la responsabilidad de convencerme de algo. Pero de qué exactamente. Entro en mi despacho y pincho a Clara Rockmore. Regreso inmediatamente y la situación ha cambiado. Ahora son ellos los que vacilan. Me aseguro de que no llevo la cremallera abierta. Vuelvo sobre mis pasos y aparezco de nuevo. No, todo sigue igual. Pongo la taza humeante delante del negro, que tarda en reaccionar. El viejo se arranca a hablar otra vez. Aunque es un cuento bonito, su historia resbala en las notas del theremin, y los dos se agarran al sofá para no caerse. Desean marcharse. Les pregunto si Ezequiel vio un Ovni, con verdadero interés. O de dónde son, con evidente menor gracia. El blanco va a rascarse la pierna pero se equivoca y rasca la del negro. Es incómodo y finalmente se marchan. Me dicen adiós con la mano desde el marco de la puerta mientra recojo la mesa. Son buenos amigos, pienso. La taza de té de Bartolomé sigue echando humo y ahí se quedará hasta mañana. Echando humo. Barro, en cambio, las sílabas que se han desparramado por todo el suelo al ritmo de Hebrew Melody. Bajo el sofá, un insecto mordisquea dos tercios de una mentira. Tras un golpetazo de escoba, paso la mañana contemplando su agonía.


02 decembro 2014

NaNoWriMo >> Fin da maratón

Como non me gusta deixar estas cousas a medias, véxome na obriga de facer a reflexión final ao reto NaNoWriMo. Aquí tedes a entrada de cando me poñía, toda motivada, o reto; aquí, a de cando pasaran 5 días e aínda vía posiblidades, e esta é a de 20 días despois, sabendo que ía moi malamente pero coa ilusión de ter aprendido.

O certo é que cando se fai unha maratón hai que entrenar. E non quero dicir que debera ter escrito a reo durante os meses anteriores, pero si que me debería ter preparado para a ocasión, deixando outras cousas de lado durante este mes (no canto de pintar cadros, facer postais, revisar libros e esas cousas :P).

Con todo, coñecer a experiencia, aprender as leccións necesarias, descubrir os meus límites e carencias, ademais de ferramentas que sei que aprenderei a aproveitar a partir de agora, saber que é posible... todo iso, mereceu a pena. 

Para o ano intentareino de novo. Así que teño 11 meses para entrenar.