A primeira era

A primeira era a que esculpía letras en porexpán.

Gardábaas nun cuarto poerento, algunhas apiladas, outras estradas sen máis.

Ás veces formaban sílabas, palabras.

Se cadra se marchara de vacacións volvería para atopar poemas engarzados ata o teito.

Pero nunca marchaba de vacacións.

Cando remataba de redondear os bordes das letras, pintábaas de negro.

A última quedara con regueiros grisentos.

Pero moitas tiñan regueiros de pintura corrida.

Sería das bágoas. Sería do sol.

A vulnerabilidade da noite

Esquecín a coraza na casa e saín en carne viva.
Foi estrañamente agradable sentir o vento entre os tendóns.
Mesmo me detiven un anaco a observar cómo se contraían os músculos, húmidos e rosados.

Cando un esquece a coraza deixa máis que pel ou ferros.
Deixa as armas, coma se o resto do tempo foramos amazonas, guerreiras, murallas de granito protexidas por arqueiros.
Deixa o valor e a mercromina.
Que a mercromina cura todo.

Pero sinte tan fortes os bicos coma os puñais.
Sinte coma se fora do revés.
E as cóxegas no estómago son tornados de ilusión.
E as caricias son terremotos de pracer.
E os bicos no pescozo son xemidos atronadores que che piden que non pares.

Non pares.
Que esquecín a coraza e son vulnerable.
Non pares.
Que te sinto tras as veas, atrapado en mín.
Non pares.
Que mañá poida que non a esqueza.

E poida que un arqueiro me defenda de ti.
Mesmo se eu non quero.

Quero un

Se non fora de louza tería sangue no canto de letras esmaltadas.

Viría de serie con vísceras que me latexasen e me fixesen funcionar.

Un estómago que encher. Un intestino que baleirar.

Se non fora brillante por fóra podería selo por dentro.

Pregúntome se venderán en liña bágoas,

uñas que medren,

corazóns.

E se hai páxinas de contactos para atopar quen lles dea corda.

Papel Cebola

A miña pel é de papel cebola.

Podes percorrer o camiño das veas co dedo

por todo o meu corpo

esquiva os lunares, as cicatrices, as marcas.

A miña pel é de papel cebola.

Podo verte cos ollos pechados,

pode delatarme o corazón

se o ves latexar, con forza, brillando baixo o transparente peito.

Caixas de min

Agochei palabras debaixo da alfombra.

Nuns días marcho e, para a mudanza,
terei que agochalas nunha caixa de zapatos.

Como todo. Como a colección de posavasos.

Logo a miña caixa de palabras e eu volveremos.

Aí.

Uns días.
Eses días terei que abrila varias veces.
Atarei unhas palabras a outras e farei colgantes de agasallo para amigas,
outras heinas coser e facer camisetas de moda.
Tamén as pegarei en tarxetas de aniversario,
en libros
e no corpo.

Cun par de bicos adheriranse perfectamente,
negro sobre branco,
times new roman no embigo
e confesións en arial nas fazulas.

Nuns días marcho e, para a mudanza,
levo apertas en mochilas e bicos en maletas.
Levo ganas de volver nos pés,
aos que lles pesa a incertidume de a onde van.

Mentres vaian,
e teña mochilas,
todo irá ben.