O máis difícil

É máis sinxelo escribir de corazóns rotos ca de corazóns inteiros.
Escribir de cerebros e páncreas, de riles e de pulmóns, debe de ser o máis difícil.
Pero eu lévote aí,
en todos os órganos,
filtrándome o sangue en cañas de verán,
estourándome as neuronas en fogos artificiais,
respirándome pel de pomelo nos bronquiolos máis profundos.
É que eu non te levo no corazón,
que non me dá.
Lévote baixo a pel a todas as viaxes,
lévote nos ósos en todos os momentos.

Se este é o día

Foto: Sabela Glez. - Berenguela, Compostela, abril de 2012

Se este é o día
esta son eu
cránio de pedra e corazón mol
resgardado
nas paredes de xilófono
contra as que batín mil cuncas de lata.

Se este é o día
esta son eu

pel inquisitiva e músculo morno
estourando
na carcasa de temores
contra a que bate o vento.

Se este é o día
este es ti
e seralo todos os días
ata que as pedras sexan area
e os reloxios esquezan o son das campás.

Work in progress

 E veremos que sae disto co que andiven onte e hoxe. Hai por aí a quen lle soarán, ou poderían :)
Agora, que seque ben, para seguir outro día.

Arrastraba tras de si unha ringleira de edificios

Arrastraba tras de si unha ringleira de edificios
dende que a cidade lle guindara o seu pesado ceo nos ombreiros.
Dende aquel día que se trabucou.
Confundiuse e chorou no canto de durmir.
E chorou 8 horas, como mandan os médicos.

7 palabras e unha coma (II)

Chovíchesme tarde, cando xa tiña un paraugas.